جمعه ۲۷/اردیبهشت/۸۷ .شاهدار

شاهدار با ارتفاع 3500-3200 متر کوه بسیار پر ابهتی است .ازداخل شهریک کوه مخروطی کامل دیده می شودکه میل به کوهنوردی رادردل ایجادمی کند.هیچ کوهنورد دامغانی ازصعو دبه قله شاهدار بدون لذت یاد نمی کند.بس که زیباست .هروقت سال وازهرمسیری هم که صعود کنید،جذابیت هاوسختی های خودش را دارد.این باربرنامه ما شناسایی مسیربود.در واقع مسیری که تاکنون سابقه صعود نداشت (حداقل توسط  کوهنوردان دامغانی)

صعودازمسیری بودکه تقریباازکناردریامی گذشت.تقریبا ازکناردریا چون ازجاده دامغان - ساری (ازراه کیاسر) تا پاسگاه تلمادره را رفتیم و از آنجا جاده فرعی روستای زیبای مالخواست رادرپیش گرفتیم.

طبق معمول همه کوهنوردی ها و کوهپیمایی های گروه ، چیزی که بیشتر از همه  نمود دارد،محبت و رفاقت بین دوستان است.چیزی که سختی هرمسیری راهموارمی کند و تلخی هر شکستی را آسان هضم.

روستای بسیار زیبای مالخواست معماری خاص خود را داشت.خانه ها باچوب و گل ،بسیارصاف وتمیزساخته شده بودند و همه جای روستا پر بود از مرغ های حنایی وسیاه وخروس های طلایی وباابهت وپرچین ها...

شیب تند - که سرپرست آن را فقط 30 درجه میدید – نفس چون منی را که دو هفته یکبار آنهم فقط در کوه قدم میزنم را گرقته بود.راهنمای محلی – سید – هم با خاطراتش شیب تند و البته بسیار زیبای مسیر را هموار میکرد.لحظه به لحظه عکس گرفتن دوستان از طبیعت جنگل قدم ها را آهسته تر می نمود.آنچه شیب گاه 50 درجه و شاید بیشتر را آسان جلوه می داد گلها و پروانه های رنگارنگ و درختان گوناگون جنگل حاشیه های جنوبی البرز بودند.

صبحانه زیر درختان اورس که به گفته آقای امینی بسیار انبوه بود با شوخی و خنده و البته پس از 4-3 ساعت پیاده روی و گرسنگی شدید همه اعضا صرف شد.این گرسنگی بیش از حد مدیریت سرپرست را لحظه به لحظه زیر سوال میبرد(! ! !)اما صبحانه جای بسیار خوبی صرف شد.جای شما خالی.

پس از آن طی مسیری رو به بالا در جهت رسیدن به نزدیکترین نقطه تا قله شاهدار. در ستیغی زیبا ، منظره  پر ابهت قله های سه گانه شاهدار آنقدر نزدیک بود که وسوسه رفتن قویتر از فکر پایین

آمدن بود ، اما سرپرست مسیر رسیدن به قله را حد اقل 4 ساعت تخمین زدند و با توجه به اینکه ساعت 2 بعد از ظهر بود ، غیر ممکن.

راه بازگشت رو به پایین را در پیش گرفتیم که بخشی از آن مشترک با مسیر رفت بود.زیباییهای جنگل اینبار هم عکسهای زیادی میطلبید.با در نظر گرفتن زانو درد یکباره یکی از همراهان همگی ساعت 6 دوباره  کنار ماشین و آماده برای برگشت بودیم والبته چند عکسی هم از پرچین های فوق العاده زیبای روستا و بچه های آنجا دشت کردیم.ناهار را در خارج روستا ، کنار برکه ای آرام و هنگام غروب آفتاب غرق در مهر و شادی خوردیم و به سمت دامغان عزیزمان بازگشتیم.

بازگشتی به سوی تکاپو ، کار ، تلاش ، حرکت.اما اینبار با روحیه ای مقاوم تر و شاداب تر و سرشار از محبت طبیعت و مهر دوستان.

 

چه چای دلچسب و چه محیط روح نوازی

جای همگی خالی

چه همنوردانی

همگی خسته نباشند.

جلسات گروه کوهنوردی البرز همچنان هر هفته برگزار می شود، دلیل اینکه من هر هفته نتیجه جلسات را در داخل وب لاگ نمیگذارم این است که کلا از نوشتن بیزارم و حوصله ردیف کردن فعل و فاعل را ندارم. به هر حال آنچه می خوانید خلاصه ای از سه جلسه گذشته است:

در این جلسات تصمیم گرفته شد هر یک ساعت جلسه را سه قسمت بیست دقیقه ای تقسیم کنیم در یک قسمت برنامه های کوه را مورد بررسی قرار دهیم ، در قسمت دوم جهت بالا بردن سطح علمی همنوردان موضوعی را مطرح کرده و آن را بصورت علمی و تجربی به بحث بگذاریم و قسمت آخررا به موارد متفرقه و تصمیم گیری ها اختصاص داده ایم.

اولین موضوع پیشنهادی جهت ارائه در جلسات ضروریات کوله پشتی بود . این بحث هنوز به اتمام نرسیده است در صورت پایان یافتن آن آنرا بصورت یک پست جدا در بلاگ می گذارم.

موضوع دیگری که در این جلسات مورد بررسی قرار گرفت ولی هنوز به تصویب نهایی نرسیده است تنظیم یک فرم است که در آن معرفی گروه و شرایط عضویت شرح داده شده است هدف از ارائه این فرم معرفی گروه به اعضای جدید در مرحله عضوگیری می باشد.

مساله دیگرصدور کارت عضویت می باشد از مدتها پیش در فکر آن بودیم که برای اعضا کارت عضویت صادر نماییم که ان شاالله در یکی دو جلسه آینده این قضیه بسته خواهد شد .

بررسی برنامه قلعه ماران هم یکی دیگر از کارهای مهم ما در در سه جلسه گذشته بود که صورت مساعد بودن همه شرایط برنامه بصورت 5/1 روزه یا5/2 روزه اجرا خواهد شد . منتظر گزارش قلعه ماران باشید البته اگر ان شا الله اجرا شد چون یکسری محدودیت ها سر راه وجود دارد

کوه نمی روم

اما برای نوشتن از کوه انگار حالی هست

ذکرش گرامیست

یاد دوستان بیشتر

دوست دارم هیزمی از اورس بسوزانم

چای در آتشش دم کنم

و در سکوتی چند خاطری آسوده سازم

نگاهم را بر روی یالها و بالها بلغزانم

مروری در این رهیدگی با خداوند بر آفرینش هایش کنم

سکوتم را کسی نخراشد

و من آرام تپش دلم را بشنوم

و در آن طبیعت گم شوم

کسی مرا نبیند

و من حتی خود را

در پی این روز

تدارک می بینم

                                                                    بی خبر نخواهید ماند